Karolina Trocka, licealistka z Żar, była w czwórce uczniów reprezentujących Polskę na Międzynarodowej Olimpiadzie Biologicznej w Tajwanie. Wywalczyła srebrny medal, pozostali przywieźli brąz.
Do Tajpej w Tajwanie zjechało 227 uczniów z 58 krajów. Zmagali się z zadaniami teoretycznymi oraz praktycznymi. – Wykonywałam preparaty z roślin, stymulowałam też nerwy mięśnia żaby, przy czym najpierw ten nerw musiałam fachowo wyciąć -Karolina z przejęciem opowiada o laboratoryjnych badaniach. Rozwiązywała testy w języku angielskim, choć mogła skorzystać z wersji tłumaczonej na polski. Laureatka zapewnia, że w czasie egzaminów nie czuła stresu. Spotkała mnóstwo sympatycznych osób, które nie przystawały do stereotypowego wizerunku olimpijczyka. -W wolnym czasie świetnie się wspólnie bawiliśmy, zwiedzaliśmy – wspomina Karolina. Opowiada o wizycie w muzeum narodowym, lotnictwa, centrum sztuk tradycyjnych i parku narodowym z gorącymi źródłami. Wrażenie zrobił na niej Tai Pei, drugi na świecie pod względem wysokości budynek, wznoszący się w niebo na ponad pół kilometra, z najszybszą windą, rozpędzającą się do ponad 60 km/godz., którą miała okazję jechać. Karolina wspomina też lotnisko w Hong Kongu. – Jeździ się po nim pociągiem, bo jest takie wielkie – wyjaśnia.
Przywiozła srebro
Regulamin olimpiady przewidywał złote medale dla 10 proc. uczestników, którzy osiągnęli najwyższe noty, srebrne dla kolejnych 20 proc. i brązowe dla 30 proc. Karolinie zabrakło niespełna trzech punktów, by znaleźć się w gronie złotych medalistów. – Cieszymy się ogromnie z tej nagrody. Uważamy, że już sam jej udział w olimpiadzie był wielkim sukcesem. Tym bardziej, że towarzyszący jej inni uczniowie z Polski, nagrodzeni brązowymi medalami, pochodzą z wielkich miast i utytułowanych szkół – mówią z dumą rodzice K. Trockiej.
Karoliny wybiera się w najbliższym czasie do Getyngi na obóz naukowy, który organizuje prof. Eva-Marie Neher, żona Erwina Nehera, laureata Nagrody Nobla z 1991 z dziedziny fizjologii i medycyny. Pytanie o to, kiedy będzie miała takie wakacje, jak jej rówieśnicy, kwituje krótko: – Cały czas je mam i lepszych nie mogłabym sobie wymarzyć.
